علمی و فرهنگی

سالی که دگرنوای نی نیست

حسن کسایی، اگر زنده بود، امروز ۸۵ ساله می شد و به ۸۶ سالگی قدم می گذاشت. ولی ۲۶ خردادماه امسال، همه را با سلامش تنها گذاشت تا در هشتاد و پنجمین سالروز تولدش، خودش نباشد و مزارش، یادگاری باشد بر زخم نبودنش.
کسایی در آخرین‌ روزهایی که بود، آن روزهایی که روی تخت بیمارستان بود، همان روزهایی که عده کمی به عیادتش رفتند، گفت که «ای کاش در جای دیگری به جز اینجا زندگی کرده بودم.» حسن کسایی، از بی‌اعتنایی داغ بود. در ۲۰ سال گذشته، حرفی نزد، سختی دید، اما گلایه‌ای نکرد. در روزهای ۸۲ سالگی، دو سال قبل از اینکه پرواز کند به سمت خالق هنرهایش، درد دل کرد که «بعد از سال‌ها بی‌اعتنایی از طرف مسوولان، در ۸۲ سالگی و با وجود کسالت مزاج، امروز می‌گویم که ‌ای کاش در جـــای دیگری به جز اینجـــا زندگی کرده بودم. به هر آن کجا که باشد به جز این سرا ســرایم. چون دیگر تحمل این همه بی‌اعتنایی را ندارم! بله، طی شد! عشق آمد به دل و شور قیامت برخــاست / زندگی طی شد و این معرکه برپاست هنوز…»
نوشته : سعید ابوالقاسمی | منبع : روزنامه اصفهان امروز

برای مشاهده در ابعاد بزرگتر، روی تصویر کلیک کنید.
سالی  که دگرنوای نی نیست
سفارش طراحی اینفوگرافیک

دیدگاه شما چیست؟